January...

Januari was een drukke periode. Stages, taken, examens... De uitslag van deze laatste kreeg ik vandaag binnen. Als ik niet zou gebeld worden vandaag tussen 9 en 10 deze morgen dan zou ik er door zijn. Ik kreeg geen telefoontje dus ben ik waarschijnlijk geslaagd. De punten kom ik donderdag te weten. 

Gisteren was geen aangename dag. Toen ik met mijn auto de baan op ging ben ik van de weg gereden door een vrachtwagen, gelukkig is alleen de auto kapot en ben ik niet gewond behalve wat rug en nekpijn.

Vandaag heb ik dus een beetje geborduurd naast het wegwerken van de was. De was is nog niet klaar en Witching ook nog niet. ;-) Ik ben eerst een volledig kleurtje in de pagina aan het stoppen en dan op naar het volgende kleurtje.

January was a busy period. Internship, tasks, exams... The result of the last one I got in today. If they didn't call me between 9 and 10 AM this morning I would pass. I didn't got a call so I assume I passed. I will know my points on Thursday

Yesterday wasn't a fun day. When I went with my car on the road I got hit by a truck, luckely it's just the car that is broken and I'm not hurt except for pain in my back and neck.

I have stitched a bit today together with trying to get all the laundry done. The laundry isn't finished yet, but Witching isn't finished either. First I'm doing one colour in the whole page and then afterwards another colour.

Love, Babs

Just something

 

 

Neen, deze keer niks over mijn borduurwerken, maar iets helemaal anders. Ik hou van de herfst en zat op een bankje te wachten op de bus die me terug naar huis zou brengen na een doktersbezoek en was aan het kijken naar de blaadjes die vielen... en ik begon te denken.

 

Binnen 2 weken wordt ik 29, een stapje af van de 3 die er voor komt te staan en ik zat vandaag wat te bedenken. Ik zie mijn mama doodgraag en dat weet ze ook. Zij doet heel veel voor mij, en ik doe ook veel voor haar, maar belange niet zoveel als zij voor mij doet. En ik zou haar nooit willen missen. Als ze geen kinderen had voor haar 30ste wou ze er geen meer, en 2 weken voor ze dertig werd was ik er. Ze heeft veel zorgen aan mij, maar ik hoop ook op veel vreugde. Ergens zit ik nu op diezelfde leeftijd als zij toen en wil ik ook graag een kindje (een dochtertje, met de naam Vibeke ;-)) (neen, ik ben niet zwanger.) Ik geniet er van om samen met mama te borduren of te helpen aan een quilt. Om op een dag thuis te komen van het werk en cadeautjes (je weet wel wat, mama) in de koelkast te vinden. Of gewoon samen even door de winkelstraat te lopen. Of om samen een taart te maken. Verschillende keren heeft ze me doen schrikken en heb ik me kwaad moeten maken op haar, maar geloof me, ze heeft zich evenveel of zelfs meer kwaad moeten maken op mij.

 

Maar tegelijkertijd dacht ik ook aan mijn stiefvader die vorige week verjaard is, Cloclo zoals ik noem. Ik weet niet echt of ik veel papa zeg tegen hem, meer Cloclo, maar in mijn ogen is hij meer mijn vader dan mijn biologische vader sinds hij mee voor mij zorgt sinds mijn elfde. Mijn echte vader, de man die ervoor gezorgd heeft dat ik geboren ben is voor mij niet meer dan degene die wat zaad geleverd heeft. Voor de rest was hij er nooit voor mij, maar hij heeft me op veel manieren gebroken. Ik weet nog toen ik aan mijn stiefvader vroeg of hij nu mijn vader wou zijn als 11-jarige, en dat hij niet wist wat hij moest zeggen. Maar zonder veel woorden heeft hij het toch gedaan. Wat er ook gebeurd, hij staat klaar voor mij, als mijn auto in panne staat, na een auto ongeval, als ik in het ziekenhuis rusht hij er heen met mama, me helpen verhuizen en nadat mijn ex me op straat gezet had mocht ik weer even thuis wonen...  Samen de eerste noten rapen en opeten. En daar ben ik ook dankbaar voor... al vraag ik me vaak af of hij het weet. We hebben ook vaak onze verschillen gehad, maar wie heeft dat niet?

 

In ieder geval, dit is mijn conclusie vandaag: "Any man can make a child, but it takes a special kind of man to be a dad"

 

Dankjewel mama en Cloclo :) Ik zie jullie graag :)

 

 

 

 

 

 

Painfull Christmas...

Auto vs voetganger geeft ...

Car vs pedestrian gives...

 

maar dan heb je ook meer tijd voor...

but then again, you have more time for...

 

 

 

 

Love, Babs

 

 

 

I love mail...

Al een tijdje doe ik aan Postcrossing, je verzend en je krijgt kaartjes van over de heel wereld. Soms kaartjes die je prachtig vindt, andere die je echt niet mooi vind, maar toch. Nu heb in m'n nieuwe stekje een plaatsje om een deel van die kaartjes (ondertussen heb ik er 53 ontvangen) op te hangen, rond een prikbord met foto's en dingen die me dierbaar zijn.

 

Since a while I joined Postcrossing, you send and receive postcards from all over the world. Sometimes cards you love, sometimes a card you really don't like, but still. Now in my studio I have a spot to show a part of those cards (in the mean while I have received 53) on the wall, around pictures and things that are precious to me.

 

 

 

 

 

 

 

Love, Babs

New wall...

De muren waren al eventjes geschilderd in m'n nieuwe stekje, in het grijs, maar een paar weken geleden had ik een vriendin gevraagd om er een muurschildering op te zetten. Vandaag was het eindelijk zover...

 

The wall in my new room were painted a little while ago, in grey, but a few weeks ago I had asked a friend to put a wallpainting on it. Today was finally the day...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

New part...

Aan het begin van deze maand ben ik terug op eigen benen gaan staan, ik huur een studiootje in Gent, heb m'n ontslag ingediend op m'n oude werk om aan de slag te kunnen in een ziekenhuis in Gent en woon nu terug op mezelf.

 

Alles begint weer stilletjes aan op z'n plooien te komen en ook komt er weer wat tijd om te borduren. Het is hier niet echt groot, daarom heb ik alleen Bottom of the Garden meegenomen, want m'n leefruimte is tevens ook m'n opslagruimte, bureau en slaapkamer... En toch is het vrij goed. Ik woon op 5 minuutjes stappen van m'n werk, dat trouwens heel goed meevalt. Het is nog steeds in de zorgsector, maar niet meer aan het bed van de mensen.

 

Nelle mis ik hier wel, maar ik ben er zeker van dat ze thuis goed verzorgd wordt door mama. Hetzelfde met m'n borduurgerief, dat staat ook nog allemaal netjes thuis, maar als ik wat nodig heb kan ik er steeds om.

 

At the beginning of this month I went back on my own feet, I rent a little studio in Gent, gave up my old job in the nursing home to start working in a hospital in Gent and live on my own again.

 

Everything gets back in order, so there is some time to stitch again. It isn't really big here, so I just took Bottom of the Garden with me, cause my living space is also my stockplace, computerspace and bedroom. And still, I like it. I also live on walking distance off my work, it's only 5 minutes to walk. I still work in the healthcare, but not directly nursing anymore.

 

I do miss Nelle here, but I'm quite sure off it mom takes good care of her. The same with my stitching supplies, I left most off it at home, but if I need something I can always go pick up something.

 

 

 

 

 

 

 

En dus weer een update van Bottom of the Garden. Pagina 6 is klaar, en pagina 7 heeft het roze gedeelte bijna af. Op dit moment ben ik opnieuw Kreinik garen aan het invullen in de lege gaatjes. En dan de rand in het zwart...

 

And so there is another update off Bottom of the Garden. Page 6 is finished and page 7 is almost done with the pink parts. At this moment I'm stitching Kreinik in the empty holes. And after that, the black border...

 

 

 

Love, Babs

 

 

A sign of life...

Hallo,

het is een hele tijd geleden dat ik online geweest ben of nog wat op m'n blog geplaatst heb. De meeste onder jullie weten hoe dat komt, maar eerlijk gezegd, ik was er nog niet over. Ik speelde nog steeds met het idee om er een einde aan te maken alhoewel sommige mensen rondom mij dachten dat ik er over was. Ik vluchtte vaak en zette een masker op.

Zondagavond 4 juni kwam ik van Gent en ben met de auto geslipt op de afrit. Eerst aan de linkerkant een vangrail mee gehad, proberen tegensturen en dan tegen een verlichtingspaal geëindigd. Mijn autootje dat ik nog maar 3 maanden had, volledig total loss. De auto wat meer naar links geraakt en ik was er niet meer. En ergens begreep ik het niet, maandag ineens ben ik beginnen wenen, en beseft dat ik blij ben dat ik nog leef, terwijl ik een paar dagen ervoor het niet meer zag zitten.

Voor hoe m'n auto er uit ziet heb ik heel weinig verwondingen, mijn linkeram en schouder en nek doen wat zeer, de gordel staat op m'n lichaam te zien in blauwe plekken, m'n linkerhand is eerste en tweede graads verbrand en wat schrammen en blauwe plekken op mijn benen.

Hello,

it's been a long time since I've been or online or blogged. Most off you know the reason, but honestly I wasn't over it yet. I still had the thoughts to commit suicide, and even tough people around me thought everything was getting better, it wasn't. I ran away from my problems and hid behind a mask.

Sundayevening the 4th of June I came from Ghent and I slipped with my car. First I hit the safetyrails on the left side of the car, I tried to pull the car the other way, but ended frontal against a lightpole. My car, which I only had for 3 three months, is total loss, it can't be fixed. If the car had hit the pole more to the left, I wasn't on this world anymore. And something I didn't really understood, monday afternoon I started crying, finally being happy I was still alive, while a few days before I still wanted to die.

I don't have much injuries, compared with what I should have when you see the car, my leftarm, shoulder and neck are hurt, you can see the safetybelt in bruises on my body, my lefthand is burned with first and second degree burnwounds and some bruises and scratches on my legs.

De laatste maanden heb ik niet zoveel geborduurd, een beetje aan m'n Haed en m'n Earth Goddess is ingelijst.

The last few months I haven't stitched much, a little bit on my Haed, and the Earth Goddess got framed.

Dankjewel allemaal voor aan me te denken en ik hoop dat ik nu eindelijk een nieuwe start kan nemen.

Thank you all for thinking about me and I hope I can finally take a new start.

Love, Babs

Time...

Bedankt voor al jullie lieve berichtjes.

Thank you for all the sweet messages.

Tijd, veel tijd heeft het nodig om te genezen van een gebroken hart. En na een maand en een half voel ik me nog steeds niet echt beter. Ik blijf huilen, me zorgen maken... soms eet ik, soms niet en dat is zichtbaar op de weegschaal. In die tijd is bijna 10kg af, waardoor ik nu onder de 90kg zit, halfweg 80 en dat terwijl ik toen nog op 94 stond. Ik probeer opnieuw te gaan, maar het lukt me niet goed. Bang dat ik geen liefde meer zal kennen, bang dat ik niemand meer zal vertrouwen...

Time, lots of time will take to heal a broken heart. And after a month and half I still don't feel a lot better. I keep crying, keep being worried... sometimes I eat, sometimes I don't and the scale show it. Since then I almost lost 10kgs, making me under 90kg now, halfway to 80 and a few weeks ago I was still on 94. I try to regrab myself, but it's not really going well. Scared I won't know love anymore, scared not trusting anyone anymore...

Ik probeer needletatting en na bijna een volledige bol garen opgebrast te hebben, heb ik eindelijk iets afgekregen. Ik heb niet echt een makkelijk patroon uitgekozen denk ik, maar alhoewel het er nog niet echt zo goed uitziet ben ik wel tevreden.

I'm trying some needletatting, and I wasted almost a full spool off thread, I finally managed to make something. I think I haven't choosen the most easiest pattern, but although it doesn't really look that good I'm pretty happy with it.

De foto toont het niet zo goed, maar het is een donkerblauwe draad.

The picture doesn't show it really well, but it's a dark blue thread.

 Ik heb ook m'n account op Postcrossing opnieuw geopend en heb kaarten naar verschillende Postcrossers gestuurd, zelf heb ik er ook een aantal ontvangen.

I also reopened my account on Postcrossing and mailed some cards to different Postcrossers, I also received some myself.

Van boven naar onder/ from top to bottom:

Duitsland/Germany

Australië/Australia

Ecuador/Ecuador

en nog eentje van Duitsland, and another one from Germany

Love, Babs

I can't...

Voor het moment interesseert me niet veel meer, zelfs bloggen of borduren niet. Op 12 december besloot m'n vriend om een einde te zetten aan onze relatie van 5 jaar. Ik zag het niet aankomen, maar ben er kapot van. Dus eventjes sorry, maar ik heb er echt geen zin in om te borduren of wat dan ook. Meestal zit ik gewoon maar te wenen, eten lukt ook amper en sta eigenlijk alleen nog op om te gaan werken.

At this moment nothing really interests me, not even blogging or stitching. On December the 12 my boyfriend decided to stop our relationship after 5 years. I didn't saw it coming, but I'm really broken by it. So sorry for a bit, but I don't feel like stitching or whatever. Most of the times I'm just crying, I'm hardly eating and I'm just getting up to go to work.

Love, Babs